Fytotherapie is plantengeneeskunde. Het is de oudste vorm van geneeskunde die de mens ooit heeft gebruikt. Zelfs dieren gebruiken instinctmatig planten om zichzelf te verzorgen.

Vanaf de 19de eeuw hebben wetenschappers actieve stoffen ontdekt in de planten. Deze hebben ze geïsoleerd om chemische geneesmiddelen te creëren die steeds krachtiger worden, maar steeds minder rekening houden met ons evenwicht.

De fytotherapie van de 21ste eeuw moet dus tegelijk zachte en actieve oplossingen aanbieden, die beantwoorden aan de verwachtingen van de pati¨nten, artsen en apothekers.

Het actieve principe is de stof die in de plant de gezochte eigenschappen bezit.

Goed doen zonder slecht te doen

Naast hun werking die ondertussen duidelijk werd aangetoond, bieden de planten het gigantische voordeel dat ze in alle zachtheid inwerken, met een minimum aan negatieve effecten. Deze eigenschap van de fytotherapie bezorgt haar een bijzonder belangrijke plaats in de behandeling van tal van vaak voorkomende aandoeningen.

Planten kunnen in verschillende vormen worden geconsumeerd

• Infusie : kokend water wordt op de plant gegoten, die vervolgens 3 tot 10 minuten moet blijven liggen.
• Weken : de plant wordt gedurende enkele uren tot enkele dagen in koud water gehouden, naargelang het type plant.
• Aftreksel : de plant wordt gedurende 5 tot 10 minuten gekookt, vervolgens afgekoeld en gefilterd.
• Moedertinctuur : dit is het resultaat van een weking van de gedroogde plant in alcohol van 40°, 60° of 80°.
• Totaalpoeder : hierbij wordt de gedroogde plant fijngemalen. Het poeder dat zo wordt verkregen, wordt meestal in capsules verwerkt.
• Standaardextract van de plant : concentraat dat wordt verkregen door verdamping van een weekmengsel op basis van de plant (het extract lijkt op oploskoffie). Dankzij deze methode kunnen de essentiële nuttige componenten worden geëxtraheerd terwijl de hoeveelheid actieve stoffen steeds kan worden beheerd; we spreken hier over een standaardisering van een extract.